Scena integracji

ZAJĘCIA ODBYWAĆ SIĘ BĘDĄ OD 13 WRZEŚNIA 2017 r. W KAŻDY WTOREK  godz. 16.30-18.30

 

Teatr to ważne miejsce dla każdego aktywnego kulturalnie człowieka. Wiele niezbędnych do osiągnięcia satysfakcji życiowych spraw dzieje się właśnie tutaj – i to zarówno dla twórców teatru jak i odbiorców jego działalności.

W eSTeDe w Gnieźnie teatr spełnia jeszcze jedną funkcję – terapeutyczną. Kolejny już rok działa  tutaj grupa niepełnosprawnych aktorów, dla których rozwijanie swoich zdolności aktorskich jest równorzędne z pokonywaniem całej gamy ograniczeń wynikających z ich niepełnosprawności.

Grupa TACY SAMI  gromadzi dorosłe osoby niepełnosprawne w  wieku od 28 do 45 lat, które na próbach zespołu mogą być same, bez opiekunów. Na zajęcia jednak musi przyprowadzić każdego z nich opiekun, gdyż są to osoby, które  nie poruszają się samodzielnie po ulicach. Chociaż nie wiąże ich, poza dwoma przypadkami, ograniczenie ruchowe, znaczne i umiarkowane upośledzenia umysłowe, autyzm i zaburzenia psychiczne nie pozwalają im na dorosłą, samodzielną egzystencję. Metody i formy pracy muszą być dostosowane do możliwości i umiejętności każdego z aktorów. Większość z nich nie dysponuje możliwościami opanowania tekstu, a nawet w kilku przypadkach nie można oczekiwać powtórzenia i świadomego użycia choćby kilku słów. Konstrukcja przygotowywanych przedstawień musi zatem uwzględniać fakt operowania całkiem odmiennymi środkami wyrazu jakimi są obraz, choreografia czy muzyka. Przygotowywane opowieści wykorzystują wrażliwość muzyczną uczestników. Poszczególne kolejne sekwencje naszych sztuk opierają się na współbrzmieniu z dobraną muzyką. Często są to utwory klasyki muzyki poważnej, często relaksacyjne, ale bywają także utwory muzyki współczesnej – wszystko zależy od celu, jaki ma  spełniać w danej chwili utwór.

Pierwszy spektakl przygotowaliśmy na podstawie opowieści terapeutycznej Pt.: „ Jestem królem swoich pazurów”. Główną osnową przedstawienia stały się tańce integracyjne – to za ich pomocą niepełnosprawni ilustrowali kolejne zdarzenia referowane przez narratora. Można by pokusić się w tym momencie o nazwanie przedstawienia sztuką muzyczną. Dla wszystkich, szczególnie dla rodziców, było dużym zaskoczeniem, że przygotowania poszły w miarę szybko, że do tej pory postrzegane w innych przedsięwzięciach osoby niepełnosprawne, mogą być głównym wykonawca wyznaczonych ról a nie tylko biernym statystom w scenkach przydzielanych tym zdolniejszym.

Następna sztuka oprócz przedstawienia historii księcia z opowiadania Oskara Wilde, miała także uwrażliwić na wyeksponowane przez autora sprawy, jak nierówność społeczna, sposób jej wyrównywania i ewentualnie ocenę postępowania bohaterów. Niepełnosprawni w znakomity sposób odczytali przesłania niesione przez bajkę i potrafili swoją grą to unaocznić widzowi. Tutaj dużą rolę odegrała muzyka, choreografia i kostiumy. Niepełnosprawni przedstawiali swoje scenki za pomocą tańca ale i za pomocą kształtowania plastyki ciała i mimiki. Doskonale oddali ogrom zmartwienia biednej matki z chorym dzieckiem, zmarznięcie i głód bezdomnych, determinację walczących o kawałek płachty biednych dzieci. Rola jaskółki wykonywana przez niezwykle czułego rytmicznie aktora także wniosła wiele wzruszeń i doznań estetycznych.

Po dwóch latach działania grupa przygotowała etiudę teatralną opowiadają o dziejach ludzkości i poszukiwaniu przez człowieka szczęścia. „Szczęście jest w nas” to symboliczna opowieść o drodze jaką musi przejść każdy z nas, aby zrozumieć, że to czego najbardziej pragniemy jest na wyciągniecie ręki – bo szczęście jest w nas samych.

Prezentacja tego dzieła wywołuje za każdym razem głębokie wzruszenie w odbiorcach, bardzo często pojawiają się łzy i pytania, co tak naprawdę jest istotne w naszej egzystencji.

Poprzedni rok przyniósł etiudę „Sen Małego Księcia” – w przekładzie dla dorosłych. Sztuka cechuje się dojrzałością przemyśleń samych aktorów i została entuzjastyczne odebrana podczas kilku wystąpień.

W tym roku niepełnosprawni aktorzy oprócz odtwarzania chcą tworzyć – w planach sztuka napisana przez nich samych o nich samych – o ich świecie, ograniczeniach, punkcie spojrzenia

Cotygodniowe spotkania grupy teatralnej są wyczekiwane przez niepełnosprawnych aktorów. Są dla niech niezwykle ważne, pełne gotowości na nowe wyzwania i naukę nowych spraw. Często nie jest to takie proste – muszą pokonywać dopadające ich przeciwności, jak stany depresyjne, zaburzenia psychiczne, natręctwa stałości u osób autystycznych itp. I nieraz jest ciężko. Ale spokojna konstrukcja spotkań zakładająca z jednej strony powtarzanie i utrwalanie starych rzeczy, z drugiej strony przynosząca za każdym razem coś nowego, dają poczucie tworzenia i zaspakajają potrzeby wyższego rzędu. Ukoronowanie naszych starań są rozliczne występy – na przeglądach, podczas spotkań towarzyskich, na zebraniach stowarzyszenia. Przynoszą one aktorom niewymierną satysfakcję, pozwalają wierzyć, że są ważnymi twórcami i pożądanymi realizatorami artystycznych przekazów.

Share Button